ट्राइटन १९५० र १९६० को दशकमा देखा पर्यो, जुन बेलायती मोटरसाइकल इतिहासको सुनौलो युग थियो। सो समयको रकर (Rockers) नामक उपसंस्कृति, रक एन रोल र छिटो मोटरसाइकलप्रतिको प्रेमबाट प्रेरित थियो। १९५० मा नर्टनले टाइ टीटी रेसका लागि फेदरबेड फ्रेम प्रस्तुत गर्यो, जुन यसको डुप्लेक्स क्रेडल डिजाइनका कारण अत्यधिक स्थिर र सजिलो ह्यान्डलिङ भएको मानिन्थ्यो। अर्कोतर्फ, ट्रायम्फको ६५० सीसी प्यारेलेल ट्विन इन्जिन, विशेष गरी ट्विन कार्बुरेटर र क्यामशाफ्ट भएको T120 बोनिविल, कम कम्पन, भरपर्दो र ट्युनिङ गर्न मिल्ने क्षमताका कारण उच्च रुचाइएको थियो।
"सर्वश्रेष्ठ इन्जिन" (ट्रायम्फ) र "सर्वश्रेष्ठ फ्रेम" (नर्टन) को संयोजन गरेर ट्राइटन बनाउने अवधारणा अत्यन्त सरल थियो तर प्रभावकारी थियो। T120 बोनिविल (६४९.३१सीसी, ७१x८२ मिमी बोर र स्ट्रोक) ले ६,५०० आरपिएममा ४६ बीएचपी उत्पन्न गथ्र्यो भने नर्टन ६५०एसएस (६४६.४४सीसी, ६८x८९ मिमी) ले ६,८०० आरपिएममा ४९ बीएचपी मात्र दिने गथ्र्यो। ट्रायम्फ इन्जिनले उच्च क्यामशाफ्ट र हाई-कम्प्रेसन पिस्टन समावेश गर्न सक्थ्यो, जसले प्रदर्शनमा बृद्धि गर्थ्यो। प्रायः क्वाइफ फाइभ-स्पीड गियरबक्स वा नर्टनको AMC गियरबक्स (१९६० पछिको) प्रयोग गरिन्थ्यो, जसले शिफ्टिङ सुधार गर्थ्यो।
ट्राइटनहरू व्यक्तिगत रूपमा निर्माण गरिन्थे, जसका लागि उत्तम इन्जिन माउन्टिङ आवश्यक पर्थ्यो। इन्जिनको स्थान फ्रेममा कहाँ राखिने भन्ने कुराले बाइकको ह्यान्डलिङमा ठूलो असर पार्थ्यो। यूकेका केही डिलरहरू —जस्तै डेव डीजेन्सको Dresda Autos— ले पूर्ण ट्राइटन वा कनभर्जन किट उपलब्ध गराउँथे। ट्राइटन Tribsa (ट्रायम्फ इन्जिन+BSA फ्रेम) वा Norvin (Vincent V-twin + Norton फ्रेम) जस्ता अन्य ब्रिटिश हाइब्रिडहरू भन्दा बढी लोकप्रिय बन्यो।