१७४३ मा गोरखाको राजगद्दी सम्हालेपछि पृथ्वी नारायण शाहले आफ्नो शासनक्षेत्र विस्तार गर्न थाले। सुरुमा उहाँले नुवाकोटलाई लक्ष्य बनाउनु भयो, जुन व्यापार र रणनीतिक हिसाबले अति महत्वपूर्ण स्थान थियो। तीन प्रयासपछि सन् १७४४ मा नुवाकोटलाई विजय गर्न सफल हुनु भयो।
यसपछि एकीकरण क्रमशः सन् १७६८ सम्म चल्यो। काठमाडौँ, पाटन र भक्तपुर विजय गरी नेपाललाई एक शक्तिशाली राष्ट्रको रूपमा उभ्याइयो। पृथ्वी नारायण शाहले आफ्नो युद्ध रणनीति, कूटनीति, र प्रशासनिक चातुर्यले गर्दा मात्र होइन, स्थानीय जनताको सहयोगबाट पनि एकीकरण सफल बनाउनु भयो।
नेपालको भूगोल, जातीयता, भाषा, धर्म आदि विविधता भएका जनसमूहलाई एउटै झण्डामुनि ल्याउनु सजिलो थिएन। तर, उहाँले “एक देश, एक जनता, एक राजा” भन्ने अवधारणालाई स्थापित गर्दै सबैतिर समानता र सहिष्णुताको सन्देश दिनुभयो।
पृथ्वी नारायणले नेपाललाई एकीकरण गरेर न मात्र देशको अस्तित्व बचाए, उहाँले बाह्य शक्तिहरूबाट नेपालको स्वतन्त्रतालाई पनि जोगाउनु भयो। खासगरी अंग्रेज विस्तारवादको हरेक प्रयासलाई उहाँको नीति, रणनीति र देशभक्तिपूर्ण दृष्टिकोणले परास्त गर्यो।