दया वीर सिंह कंसकारको प्रारम्भिक जीवन नेपाली समाजको प्रचलित संरचनामा गहिरो प्रभाव पार्ने किसिमले बित्यो। काठमाडौंमा १९११ मा जन्मिएका कंसकारको बाल्यकाल सरल र सादा तर चिन्तनशील थियो। उनका पिता, भवानि वीरसिंह कंसकार, एक व्यापारी थिए, जसले कंसकारलाई आर्थिक र सामाजिक दृष्टिकोणबाट धेरै कुरा सिकाए। उनकी माता, लक्ष्मी देवी, धार्मिक र सांस्कृतिक परिवेशमा निष्ठा राख्ने महिला थिइन्, जसले कंसकारलाई संस्कृतिको महत्व र परिवारको जिम्मेवारीमा ध्यान दिन प्रोत्साहित गरिन्।
प्रारम्भिक शिक्षा कंसकारले दुरबार हाई स्कूलबाट सुरु गरे, जहाँ उनले आठ कक्षासम्म अध्ययन गरे। यस शैक्षिक यात्रामा उनले शास्त्रीय शिक्षामा गहिरो रुचि देखाए, तर सो समयको परम्परागत शैक्षिक प्रणालीले उनको ज्ञानको खपत सीमित गरेन। यसपछि, कंसकारले एक अनौपचारिक शिक्षा पद्धतिमा यथासम्भव सुधार गर्ने निर्णय लिए र घरमै आत्मअध्यानको अभ्यास सुरु गरे।
कंसकारको सोचाइ र अध्ययनको तरीका विशिष्ट थियो। उनले आफ्नो अध्ययनमा केवल शैक्षिक पाठ्यक्रमलाई मात्र ध्यानमा राखेनन्, बरु जीवनका अन्य महत्वपूर्ण पक्षहरू, समाजका समस्याहरू, र दर्शनका गहिरा प्रश्नहरूमा पनि ध्यान केन्द्रित गरे। उनको जीवनको विशेषता भनेको, जहाँ एउटा युवा मन आफूलाई समाजका विपरीत धारामा खोल्दै नयाँ दृष्टिकोणको विकास गर्न खोज्छ, त्यहाँ कंसकारले ध्यान र श्रमको संयोजनमार्फत ठूलो मत्त्वाकांक्षा राखेका थिए।
१९२७ मा चन्द्रलक्ष्मी तुलाधरसँग उनले शिक्षा प्राप्त गर्न थाले। यस सन्दर्भमा, तुलाधर एक अनुभवी र ज्ञानवर्धक शिक्षक थिए, जसले कंसकारलाई नयाँ दृष्टिकोण र बौद्धिक चुनौती प्रदान गरे। कंसकारका जीवनमा यस अनुभवले उनको अध्ययन र चिन्तनमा नयाँ दिशा ल्यायो, जसले उनीलाई समाजका विभिन्न पक्षहरूमा गहिरो सोचमा परिणत गर्यो।
यो आत्मअध्यान र अध्ययनको शैलीले कंसकारलाई केवल एक शिक्षक मात्र होइन, सामाजिक यथार्थका बारेमा सोच्ने एक महत्वपूर्ण चिन्तकको रूपमा बनायो। उनका विचार र दृष्टिकोणलाई नजिकबाट बुझ्ने, खोजी गर्ने, र जीवनका कठिनाइहरूलाई सृजनात्मक र सुधारात्मक तरिकामा हेर्ने प्रवृत्तिले उनीलाई भविष्यमा एक महान लेखक, विचारक र समाजसेवीको रूपमा चिन्हित गरायो।