तारानाथ शर्माले नेपाली साहित्यमा गहिरो योगदान दिएका छन्, र उनका कृतिहरूले नेपाली समाज, संस्कृति र जीवनका विभिन्न पक्षलाई अन्वेषण गरेका छन्। उनले ११२ भन्दा बढी कृतिहरू लेखेका छन्, जसमा यात्रा वृत्तान्त, आलोचना, निबन्ध, र गद्य लेखन समावेश छन्। उनका कृतिहरूले साहित्यमा नयाँ दृष्टिकोण ल्याएका छन् र नेपाली समाजका गहिरा समस्याहरूको विश्लेषण गरेका छन्।
उनको प्रमुख कृतिहरू मध्ये एक हो "बेलाइत तिर बरालिँदा", जुन १९६९ मा प्रकाशित भएको थियो। यो काव्यकृतिमा उनले बेलायतको समाज, संस्कृति र जीवनशैलीलाई आफ्नो यात्रा अनुभवका माध्यमबाट चित्रित गरेका छन्। यसले नेपाली पाठकलाई पश्चिमी समाजको परिप्रेक्ष्यमा एक नयाँ दृष्टिकोण प्रदान गरेको थियो र मदन पुरस्कार प्राप्त गरेको थियो, जसले यस कृतिको महत्त्वलाई पुष्टि गर्छ।
"झारो नेपाली" नामक कृति उनले नेपाली साहित्यिक आन्दोलनको नयाँ परिभाषा प्रस्तुत गर्ने प्रयासका रूपमा लेखेका थिए। यस कृतिमा उनले नेपाली साहित्यलाई परम्परागत सीमाहरूबाट बाहिर निकाल्दै सामाजिक मुद्दाहरूको गहिरो विश्लेषण गरेका छन्। यसले नेपाली समाजमा विद्यमान अन्याय र असमानताका बारेमा खुला बहस सुरु गर्यो, र साहित्यलाई सामाजिक परिवर्तनको साधनको रूपमा प्रस्तुत गर्यो।
"समाज र समकालीन समस्याहरू" कृतिमा उनले नेपाली समाजका समकालीन समस्याहरूको आलोचना गरेका छन् र साहित्यको दृषटिकोनबाट तिनीहरूको विश्लेषण गरेका छन्। यसले नेपाली साहित्य र समाज बीचको सम्बन्धलाई नयाँ दृष्टिकोणले बुझ्नका लागि मार्गदर्शन प्रदान गरेको थियो।
"कवि र लेखिका" कृतिमा उनले साहित्यिक रचनावलीको बारेमा विचार गर्दै कवि र लेखिकाका भूमिकालाई परिभाषित गरेका छन्। यस कृतिमा उनले साहित्यमा महिला र पुरुषका समानता र असमानताका मुद्दाहरूलाई उठाएका छन्।
"शिक्षा र संस्कृति" कृतिमा उनले नेपाली शिक्षा र संस्कृतिको आलोचना गरेका छन्। यस कृतिमा उनले नेपालको शिक्षा प्रणाली र संस्कृतिका समस्याहरू र तिनीहरूको सुधारका उपायहरूलाई विश्लेषण गरेका छन्।
तारानाथ शर्माका कृतिहरूले नेपाली साहित्यमा नयाँ विचार र दृष्टिकोणको जन्म दिएका छन् र उनका विचारहरूले नेपाली समाजलाई अझ गहिरो रूपमा विश्लेषण गर्न प्रेरित गरेका छन्। उनका लेखनले समाजका गहिरा र जटिल समस्याहरूलाई उजागर गरेको छ र समाज परिवर्तनका लागि साहित्यको महत्त्वपूर्ण भूमिका उजागर गरेको छ।