सिंहदरवारको संरचना एक अद्वितीय वास्तुकलाको उदाहरण हो जसमा विभिन्न वास्तुशिल्प शैलिहरूको मिश्रण देखिन्छ। यसको डिजाईन कुमार नर्सिंह राणा र किशोर नर्सिंह राणाले गरेका थिए, र यसको वास्तुकला पलाडियन, कोरिन्थियन, न्योक्लासिकल मन्सनहरू र बारोक शैलीको उत्कृष्ट संयोजन हो। सिंहदरवारको आन्तरिक स्थान १९७३ को आगो लाग्नुअघि अत्यन्तै भव्य थियो, जसमा ७ ओटा आँगन र १७०० कोठाहरू थिए। यी कोठाहरूमा संगमरमरको भुइं, चित्रित छतहरू, चाँदीका फर्निचरहरू र क्रिस्टल लाइटिङका विशाल सेटहरू थिए, जुन यसको सम्पन्नता र समृद्धि दर्शाउँथे।
सिंहदरवारको सबैभन्दा ठूलो र सजाइएको कोठा भनेको राज्य हल हो। यसमा विदेशी आयातित कला सामाग्रीहरूको अद्वितीय संग्रह रहेको थियो, जस्तै मुरानो ग्लास क्रिस्टल चान्देलियर्स, बेल्जियमका ऐनाहरू, इंग्ल्याण्डका रंगीन काँचका ढोकाहरू र इटालीय मर्मरको फ्लोरका फूलपत्तिका ढाँचा भएका पर्खाल र छतहरू। राज्य हलले ऐतिहासिक महत्त्वको साथसाथै समृद्धि र राजसीताका प्रतीकको रूपमा काम गरेको थियो।
ग्यालरी बैठक, जसलाई जुद्ध शम्शेर राणाले बनाएका थिए, विदेशी विशिष्ट व्यक्तिहरूसँग भेटघाट गर्नका लागि प्रयोग गरिएको थियो। यस बैठकमा मित्र राष्ट्रका राजदूतहरू हनुमान ढोकामा आफ्नो क्रेडेन्स प्रस्तुत गर्न आउँथें। पछि, यस ग्यालरी बैठकलाई संसद भवनको रूपमा प्रयोग गरिएको थियो, जसले सिंहदरवारको महत्त्वलाई अझ बढायो र नेपालको राजनीतिक इतिहासमा यसको योगदानलाई प्रदर्शित गर्यो।
